ಮಾಯದಾಟ

ಉದಯ ರವಿಯೊಡನೆ ಸಕಲವೂ ಗೋಚರ
ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಮುಂಜಾನೆ ಸಂಚಾರ
ಪುಟ್ಟ ಮಗುವೊಂದು ಮನಸ ತಟ್ಟುವುದು ತೀರಾ
ಆ ನೋಟಕಾಗುವುದು ಹೃದಯವು ಭಾರ

ಓಡಾಡುವ ಜನರೆಷ್ಟೋ ಆ ಪಾರ್ಕಿನೊಳಗೆ
ಇದರ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲ ಆ ಮಗುವಿನೊಳಗೆ
ಅಲ್ಲೇ ಅದರಾಟ, ಪುಟ್ಟ ಗುಡಿಸಲಿನ ಹೊರಗೆ
ಕಿತ್ತ ಬಾಟಲಿಯ ಸೂತ್ರವಿದೆ, ಅವನ ಕೈಯೊಳಗೆ
ಅವನ ಲೋಕಕೆ, ಅವನೇ ರಾಜ ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ
ಮೇಲೆ ಹಾರಲು ಬಾಟಲಿ, ಕೆಳಗೆ ಸಂತಸದ ಬುಗ್ಗೆ

ಅಷ್ಟರಲಿ ಕರೆಯುವನು, ಅಲ್ಲಿರುವ ತಂದೆ
ಬಿಟ್ಟು ಬರುವನು ಹುಡುಗ, ಓಡೋಡಿ ಮುಂದೆ
ಓಡಿಸಲು, ಕಿತ್ತಾಡುವ ನಾಯಿಯ ಮಂದೆ
ಇದೇ ಅವರ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಧಂದೆ
ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪಾರ್ಕಿನೊಳು ಶಾಂತಿಯ ಸುಧೆ

ಅತ್ತ ಬಾನಂಗಳದಲಿ ಏರೋ ಇಂಡಿಯಾ ಹಾರಾಟ
ಶ್ರೀಮಂತ ಮಕ್ಕಳ ಸಂತಸದ ಕೂಗಾಟ
ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥಗಳು, ಮಿಕ್ಕಿ, ಚೆಲ್ಲಾಟ
ಇತ್ತ ಕೂಳು ಅನ್ನಕಾಗಿ ಪರದಾಟ
ಮತ್ತೆ ಸಾಗುವುದು ಕಿತ್ತ ಬಾಟಲಿಯ ಆಟ
ನೋಡುಗರ ಮನದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಚಟಪಟ...

ಯಾರು ಬಲ್ಲರು ಆ ದೇವರ ಮಾಯದಾಟ ?
ಸೂತ್ರ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಬರಿಯ ಪಟ !!

ಆದರೇನು?

ಕಾಯುತಿರುವೆ ನಾ, ನಿನಗಾಗಿ ಸಂಗಾತಿ
ಭೂಮಿ ಆಗಸದಿ ನೋಡಿದಂತೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ
ಯಾವ ಮೇಘವು ವರ್ಷ ಸೂಸುವುದೋ
ಎಂದು ಎಲ್ಲೆಡೆಯು ತಂಪ ತರುವುದೋ
ಆದರೇನು? ಈಗಿನ್ನೂ ಚಳಿಗಾಲವಲ್ಲಾ?

ಎಲ್ಲೆಡೆಯು ಅರಸುತಿದೆ ಮನವಿಂದು ಬಯಸುತಿದೆ
ಬಾಳ ಗೀತೆಯ ಸ್ವರವಾಗುವ ಗೆಳೆಯನನು
ಹೃದಯ ರಾಗಕೆ ತಾಳವಾಗುವ ಇನಿಯನನು
ಒಂಟಿ ಜೀವನ ಮುಗಿಸುವ ಜಂಟಿ ವಾದ್ಯವನು
ಆದರೇನು? ನಾನಿನ್ನೂ ಸಂಗೀತ ಕಲಿತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ?

ಕೊನೆಗೂ ಮಳೆಗಾಲ ಬಂದಿತ್ತು
ಮೇಘವೊಂದು ವರ್ಷ ಸುರಿದಿತ್ತು
ನಾನೂ ಸಂಗೀತ ಕಲಿತಿದ್ದೆ
ಜತೆ ವಾದ್ಯದಿ ಗೀತೆಯ ಹಾಡಿದ್ದೆ
ಮನವದು ನಲ್ಲನ ಜೊತೆಗಿತ್ತು
ಖುಷಿಯಲಿ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿತ್ತು
ಆದರೇನು.........?
ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸದು ಮುಗಿದಿತ್ತು
ತನು ಮನ ಜೊತೆಯಲಿ ನೊಂದಿತ್ತು !!


ಈ ಕವನ, ಬಾಳ ವೀಣೆಯನ್ನು ಮೀಟಲಿರುವ ವೈಣಿಕನನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ...

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿದ್ದು...

ಯಾಕೋ ಹರಿಯುತಿದೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕಣ್ಣೀರು
ಹೃದಯದಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿವೆ ನೋವುಗಳು ನೂರಾರು
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಅನಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಿಂದು
ನಾನೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು ಹುಡುಗನೆಂದು!

ಷರ್ಟ ಜೇಬಲಿ ಫೋನನು ಮಿಂಚಿಸಿ
ಅದರ ಬಾಲವನು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ತುರುಕಿಸಿ
ವಾಹನ ಚಾಲನೆಯಲೂ ಸಂಗೀತವನಾಲಿಸಿ
ಮಜಾ ಉಡಾಯಿಸುವ ಹುಡುಗರ ನೋಡುತಿರೆ
ತಪ್ಪೇ ಹೀಗೆಂದು ಅನಿಸಿದರೆ -
"ನಾನೂ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದರೆ?"


ಆಫೀಸು ಬಾಗಿಲಲಿ ಗಂಟೆ ಎಂಟಾದಾಗ
ಇರುಳುಗತ್ತಲಲಿ ಭಯ ಬಳಿಗೆ ಸುಳಿದಾಗ
ಗಂಟೆ ಕಾದರೂ ಬಸ್ಸು ಬರದಾಗ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗಡಿಯಾರದಿ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸುವಾಗ
ನನಗೂ ಅನಿಸಿದ್ದು ನಿಜವಿಂದು
ಆಗಬೇಕಿತ್ತು ನಾ ಹುಡುಗನೆಂದು!


"ಹುಡುಗಿ ನಾನೆಂದು ಚಿಂತೆ ನಿಮಗೇಕೆ?"
ಎಂದು ವಾದಿಸುವ ಈ ನನ್ನ ಮನಕೆ
ಸದಾ ಜೊತೆಗಿರುವ ಭಾರೀ ಛಲಕೆ
ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸುತಿರೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕೆ?


ಸ್ನೇಹಿತರೇ,

ಈ ಕವನದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ "ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅನಿಸಿದ್ದು" - ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಭಾವನೆ ಬಂದಿದ್ದು ಬರಿಯ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ! ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಈ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನಿಜ... ಆದರೆ, ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕವನದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ... ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಆ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕ್ಷಣಿಕ ; "ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸದಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವವಳು ನಾನು!" - ಇದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ

ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಧ್ವನಿ

ಹುಟ್ಟುತಿದೆ ಧ್ವನಿಯೊಂದು
ಹೊರಡಿಸದೆ ಸದ್ದು
ಹೃದಯದಲಿ ಹೊರಡುತಿದೆ
ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅಡಗುತಿದೆ

ಕೇಳಿಸುತಿಲ್ಲವೇ ಹತ್ತಿರದವರೇ
ಎರಡಡಿ ಅಂತರ ದೂರದವರೇ
ಹೇಳದೆ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ
ಹೇಳಲು ನನಗೆ ದನಿಯಿಲ್ಲ

ಪಡೆಯಿರಿ ಒಂದಿನ ನನ್ನಯ ಸ್ಥಾನ
ದಿನದಾದ್ಯಂತ ಪಾಲಿಸಿ ಮೌನ
ಬಾಯಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬೀಗವ ಜಡಿಯಿರಿ
ಕಿವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸವ ಕೊಡಿರಿ

ತಿಳಿವುದು ಆಗ ದಿಟ ಏನೆಂದು
ಒಂಟಿತನದ ನೋವೇನೆಂದು
ಆದರೂ ಬೇಡ ನಿಮಗಾಕಷ್ಟ
ಅನುಬಂಧವಿರಲಿ ನೀರಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟ

ಹೇಗೆ ನಾ ಹೇಳಲಿ ನಾನೇನೆಂದು
ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಆಗಲಿ ನಾನೂ ಒಂದು
ಬರುವುದೇ ಆ ದಿನ ಬಾಳಲಿ ಒಮ್ಮೆ
ಈ ಕವನ ಮುಗಿವುದೆ ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ

ಗೊಂದಲ

ಕಾಡುತಿದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ
"ನಾನೆಂಬ" ಒಗಟಿಗೆ ಉತ್ತರವದೆಲ್ಲಿ?
ಸತ್ಯ - ಭ್ರಮೆಯ ಅಂತರ
ಆಗುತಿದೆ ಅಗೋಚರ
ದರ್ಪಣದ ಮುಂದಿದೆ ಈ ದಿವ್ಯ ಬಿಂಬ
ನೋಡುತಿಹರೆಲ್ಲ ಒಳಗಿರುವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ
ಕಾಣುತಿಹರೆಲ್ಲ ಏನೋ ಸಂಪೂರ್ಣತೆ
ನನಗಷ್ಟೇ ಕಾಣುತಿದೆ ಎಲ್ಲೋ ಕೊರತೆ
ನಿಜ ಯಾವುದಿದರೊಳಗೆ ಎಂಬುದೇ ಚಿಂತೆ
ಕರುಣಾಳು ಶಕ್ತಿಯೇ, ಬಂದೆನ್ನ ಸಂತೈಸು
ನಿಜವಾದ "ನಾನು" ಏನೆಂದು ಮನಗಾಣಿಸು

ಏನು ಹೇಳಲಿ ?

ಅವಳು ಬಂದರೆ ಹತ್ತಿರ
ಏನು ಹೇಳಲಿ ಉತ್ತರ
ನನ್ನನೇಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರೆಂದು?
ಅದೇನು ಎಂತದು ಒದಗಿತೆಂದು ?

ಕೊಟ್ಟರವಳನು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವನು
ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನು
ಮಳೆಯ ಸುರಿಸುವ ಮೇಘವನ್ನು
ಕುಲವ ಬೆಳಗುವ ದೀಪವನ್ನು

"ಕೊಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲಕೆ ಹೊರಗೆ"
ಗಾದೆ ನೆನೆಸುತ ಅಂದು ನಾವು
ಎಂದೋ ಕೊಡುವುದ ಇಂದೇ ಕೊಟ್ಟೆವು
ಎಂದೆನುತ್ತಾ ಕೈಯ ತೊಳೆದೆವು

ಎಲ್ಲೋ ಇರುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ
ಬಾಳು ಧೈರ್ಯದಿ ಕಷ್ಟ ನುಂಗಿ
ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಗಡ
ಇರುವೆ ನೀನು ಇಂದು ಕೂಡ

ದಿನಚರಿ

ಓ ಪೃಥ್ವಿ ಹೇಳೇ, ಸಾಕಾಗದೇ ನಿನಗೆ
ದಿನಾ ಸುತ್ತುತಾ ಅದೇ ದಿನಕರನಿಗೆ
ಕೇಳೇ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನಯ ಪಾಡು
ದಿನಾ ಹಾಡುವೆ ಒಂದೇ ಹಾಡು

ಮುಂಜಾನೆಯಾದೊಡೆ ಹೊರಡುವ ಅವಸರ
ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಹೆಚ್ಚುವ ಆತುರ
ಮತ್ತೆ ಬರುವ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯುತಾ
ಸದಾ ಕಾಯುವ ಮುಖಗಳ ನೋಡುತಾ

ಸಂಚಾರ ದೀಪದಿ ಬೆಳಗಲು ಕೆಂಪು
ಮಂಪರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬರುವುದು ಜೊಂಪು
ಬೆಳಗಲು ಅಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚನೆ ಹಸಿರು
ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು

ಎಲ್ಲರ ಗುರಿಯು ಗಮ್ಯದ ಕಡೆಗೆ
ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಅದ ತಲುಪುವೆಡೆಗೆ
ಸಂಜೆಯಾದೊಡೆ ಮರಳಿ ಗೂಡಿಗೆ
ಮತ್ತೊಂದು ದಿನದ ಸಮರದ ತಯಾರಿಗೆ

ಮತ್ತದೇ ಮುಂಜಾನೆ ದಿನದಾರಂಭ
ಅದೇ ರಾಗ ತಾಳದ ಸಂಗೀತ ಸೌರಭ
ಒಂದೇ ಧ್ವನಿ ಸುರುಳಿಯ ನುಡಿಸಿದಂತೆ
ತಿರುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ !!